Akupunktura przez wiele wieków była metodą zakazaną, lekarze mianowali ją systemem „znachorskim”, który nie miał podstaw naukowych by „egzystować”. Takie poglądy, rozprzestrzeniające się w całym świecie doprowadziły do zatrzymania rozwoju akupunktury.

Okres ten trwał niemalże od XVII wieku aż po XX wiek. Wówczas to dokonał się przełom – Chiny stały się Republiką Ludową i medycynę ludową postawiono na równi z medycyną konwencjonalną-europejską.

Gabinet Medycyny Naturalnej przy ul. Czerniakowskiej 28A w Warszawie zaprasza na profesjonalne lecznicze zabiegi akupunktury na ciało i akupunktury kosmetycznej.

Aby umówić się na wizytę: zadzwoń na numer 607-489-251 lub odwiedź portal www.enji.pl

Akupunktura (z łac. acus – igła, punctura – (u)kłucie), jest jedną z terapii zaliczanych do systemu tradycyjnej medycyny chińskiej, która powstała ponad 5000 lat temu i dziś jest ceniona na całym świecie.

System ten oparty jest na filozofii, według której w obrębie ciała przepływa energia przez starożytnych nazwana Qi, wprowadzana w obieg przez 12 niewidocznych kanałów, tzw. meridian.

Kanały te łączą się z każdym organem naszego ciała, a brak równowagi w cyrkulacji energii wpływa na powstawanie różnych dolegliwości.

„Sterowanie przepływem energii Qi” wobec dzisiejszej wiedzy na temat medycyny, a także indywidualnych przekonań każdego człowieka, można traktować jako przenośnię, niemniej jednak bardzo przydatną, gdy chodzi o rozrysowanie właściwych punktów na schemacie akupunktury.

Metoda ta w swojej praktyce wykorzystuje bardzo cienkie igły (grubości włoska), które specjalista wbija w określone punkty na ciele.

Tych, tzw. punktów akupunktury jest ponad 1000, a ich stymulacja oddziałuje na funkcje organizmu człowieka, w rezultacie wzmacniając jego naturalne siły do regeneracji i prowadząc do zdrowienia.

Ciało człowieka jest jednolitym systemem, dlatego lokalne zmiany patologiczne choćby jednego jego narządu mogą mieć wpływ na cały organizm.

Metody diagnostyczne wykorzystywane w tradycyjnej medycynie wschodniej obejmują kilka podstawowych technik, które specjaliści wykorzystują w celu rozpoznania stanu pacjenta i które, choć opierają się niemal wyłącznie na wiedzy i zmysłach lekarza, zawsze są skuteczne.

Zazwyczaj polegają one na wnikliwej obserwacji chorego – jego twarzy, języka i oczu oraz badaniu dotykowym (tętna i najczęściej kręgosłupa), nie wymagając przy tym korzystania z drogiego sprzętu.