Współczesna cywilizacja daje wiele możliwości poznania odległej przeszłości. Właśnie dzięki wielkiemu rozwojowi archeologii możemy poznawać korzenie i dzieje naszych przodków. Wykopaliska archeologiczne w Chinach dostarczyły nam wielu niezbitych dowodów, jak bogata i na jak wysokim poziomie rozwoju była cywilizacja chińska już wiele wieków temu.

Naukowcy odkrywają coraz więcej przedmiotów, takich jak kamienne, kościane czy bambusowe igły akupunkturowe, świadczących o tym, że akupunktura była znana i stosowana już w ostatnich wiekach starej ery (1450-105 p.n.e.).

Jedną z najobszerniejszych i najciekawszych książek poświęconych tematyce akupunktury jest dwunastotomowe dzieło lekarza  Huang-Fou-Mi (215 -282) pt. "Kia-yi-King", w tłumaczeniu: "O akupunkturze i przyżeganiu".

Mieści się w nim szczegółowy opis kanałów energetycznych biegnących przez ciało człowieka oraz 649 punktów akupunkturowych rozmieszczonych w ich obrębie. Możemy poznać dokładne wskazania do nakłuwania każdego z nich, w tym m.in. metodykę manipulacji igłami oraz dowiedzieć się więcej o wiekowych „recepturach” diagnostyki akupunkturowej w różnych zespołach chorobowych.

Choć rozkwit akupunktury w Polsce przypada na lata sześćdziesiąte ubiegłego stulecia, to jednak by poznać jej początki musimy cofnąć się aż do XVII wieku. Pionierem polskich badań nad akupunkturą był Michał Boym, jezuita i misjonarz. Przebywając w Chinach od 1644 roku zainteresował się odmienną od europejskiej medycyną chińską, farmacją i ziołolecznictwem, tłumacząc tamtejsze dzieła na łacinę. Był również jednym z pierwszych zachodnich autorów prac dotyczących chińskiej medycyny, m.in. dzieła Klucz Medycyny, w którym opisał prawo równowagi elementów Ying i Yang oraz zasadę działania pięciu elementów. Pozostawił po sobie niedokończone rękopisy wielu dzieł, na których podstawie zachodni autorzy tworzyli własne prace. W dziełach Andreasa Cleyera i Wilhelma Ten Rhyne zostały zamieszczone tablice anatomiczne wykonane przez Boyma, z zaznaczonymi punktami akupunktury i meridianami.

W XIX wieku akupunkturą w Polsce interesowano się przede wszystkim na uniwersytetach. Antoni Baranowski dzięki swej pracy dotyczącej moxy uzyskał tytuł doktora medycyny na Uniwersytecie Wileńskim. Do akupunktury nawiązał również Józef Domaszewski, który w swojej pracy naukowej opisał historię akupunktury, cechy igieł, wskazania i przeciwwskazania oraz możliwe komplikacje pozabiegowe. Obie prace były jednymi z pierwszych tekstów naukowych o akupunkturze w Europie i na świecie. Jednak trudno jest odpowiedzieć na pytanie jaki stosunek do akupunktury mieli pozostali polscy lekarze w tamtym okresie. Najprawdopodobniej akupunkturę stosowało małe grono doktorów, przede wszystkim do leczenia bólów głowy, nerwobóli oraz niedowładów kończyn. Niektóre źródła podają, że podczas epidemii cholery w Warszawie (w okresie wojen napoleońskich), nieznany lekarz stosował zabiegi akupunkturowe do leczenia chorych, jednak bezskutecznie. Także dyrektor Szpitala Ewangelickiego w Warszawie Ferdynand Dworzaczek uważał akupunkturę za dobrą metodę leczenia chorób pochodzenia czynnościowego.