Z powodu wzrostu popularności alternatywnych systemów medycznych na Zachodzie, wielu lekarzy zaczyna poszerzać swoje specjalizacje o niekonwencjonalne formy terapeutyczne. Są to, mówiąc najkrócej, wszystkie metody, których zachodni nurt medycyny nie wykorzystuje w zwyczajowym leczeniu.

Wielu ludzi spotkało się z takimi terminami jak homeopatia, czy ziołolecznictwo i być może nawet nieraz zastanawiało się, czy aby nie lepiej byłoby zastąpić nimi dotychczasowe formy leczenia zwłaszcza, że stosowane przez nich medykamenty zawodzą.

Sporo słyszeliśmy na temat komplementarnych, czy też alternatywnych form leczenia, lecz w zasadzie, czym miałyby się one różnić, od tych, które stosujemy u pacjentów.

Niemniej jednak wiedza na ich temat wśród naszych specjalistów, jak i wśród społeczeństwa wciąż jest jeszcze bardzo mała, stąd tak wiele osób podejrzliwie podchodzi do wschodnich sposobów terapii, nie mówiąc już o tym, że negatywne opinie na ich temat w głównej mierze są wyrażane przez „autorytety” zajmujące się ochroną zdrowia, a którym na sercu leży bynajmniej nie zdrowie pacjentów, ale zyski, jakie gwarantuje sprzedaż farmaceutyków.

Zainteresowanie człowieka ziołami datuje się od niepamiętnych czasów. Rośliny, minerały i surowce pochodzenia zwierzęcego stanowiły podstawowe składniki pierwszych leków ludzkości. Odkrycie w 1973 r. przy MA HUANG DUI w prowincji HUNAN medycznych zapisów datowanych około II w. p.n.e., przedstawia dowód, że owiane legendą początki tradycyjnej medycyny chińskiej wywodzą się sprzed tysięcy lat. Odkryte rękopisy przemawiają za tym, że zioła i sporządzone z nich mikstury polecane były dla pacjentów przez ówczesnych lekarzy wędrownych, wiejskich zielarzy czy rodzimych szamanów już w okresie 403—221 r. p.n.e. Byli to także taoistyczni filozofowie-doktorzy, będący równocześnie autorami klasycznych tekstów dotyczących medycyny, którzy trudnili się leczeniem chorób i dolegliwości arystokracji. Medycyna chińska w tym czasie była nierozerwalnie związana z filozofią i religią. Wu SM Bing Fang, jeden z odkrytych rękopisów, zawierał listę 224 przepisów lecz­niczych oraz opis substancji roślinnych, z których sporządzano syropy, nalewki i eliksiry oraz proszki lecznicze, jest równocześnie ważnym tekstem taoistycz­nym, bogatym w duchową mądrość.

Możliwości terapii w przypadku leczenia raka jest wiele. Jedną z nich może być wybór komplementarnej terapii alternatywnej, która odnosi się do produktów medycznych jak i praktyk nie będących częścią terapii standardowych i którą stosuje się jako ich uzupełnienie.

Takie metody, jak np. akupunktura mogą opóźnić rozwój istniejących nowotworów, bądź znacznie łagodzić przebieg choroby, eliminując nudności, bóle głowy i inne skutki tendencyjnego leczenia raka.

Nowotwór to ogólnie, grupa komórek niekontrolowana przez nasz organizm i rozrastająca się w sposób nieograniczony, a przy tym korzystająca z jego zasobów i pozbawiająca go substancji odżywczych.

W niektórych przypadkach (jak przy nowotworze w jamie czaszki) chore komórki zajmują miejsce zdrowych tkanek, nie tylko zatruwając organizm swoimi metabolitami, ale wywierając na nie mechaniczny ucisk.