Od zarania dziejów człowiek rozumny (homo sapiens) dopatrywał się w naturze i jej skarbach cudów, kojarzył jej zjawiska z siłami magicznymi, nadprzyrodzonymi. Z czasem, w miarę poznawania otaczającego świata, nowych lądów, odmiennych środowisk - wiele cech przyrody zostało odkrytych i przyswojonych przez człowieka.

Najcenniejszą wartością było odkrycie leczniczych właściwości roślin. Wykorzystywano je jako pożywienie, uśmierzały ból, przyspieszały gojenie się ran, wspomagały metabolizm. Zioła mogły działać zarówno pozytywnie, jak i negatywnie, niektóre były silną trucizną, inne cenionym lekiem na wiele schorzeń. Zatem w naturze kryje się nieskończona moc, która nawet do dziś nie jest do końca odkryta.

Tradycyjna medycyna mongolska rozwinęła się i udoskonalała w oparciu o kulturę i wierzenia starożytnych Mongołów.

Kiedyś krytykowana przez zachodni nurt terapii jako nienaukowa, dziś uznawana jest za jedną z najbardziej skutecznych form leczenia i coraz powszechniej wykorzystywana jest w połączeniu z metodami konwencjonalnymi.

Jednakże medycyna mongolska, by wyleczyć wykorzystuje jedynie niewielkie ilości leku. Zabiegi lecznicze ukierunkowane są na przywrócenie organizmowi równowagi, by możliwe było powrócenie do harmonii z naturą i duchem.

Gałęzią, która w znacznej części wypełnia system medycyny mongolskiej jest ziołolecznictwo.

I choć leczenie ziołami znacznie częściej przypisujemy alternatywnym nurtom medycznym, w rzeczywistości wykorzystywanie ich w leczeniu stanowi podstawowy aspekt opieki zdrowotnej na skalę światową