header bg template
Enji na Facebooku Enji na YouTube Kontakt z Enji

Choć eisenbahnerrozkwit akupunktury w Polsce przypada na lata sześćdziesiąte ubiegłego stulecia, to jednak by poznać jej początki musimy cofnąć się aż do XVII wieku. Pionierem polskich badań nad akupunkturą był Michał Boym, jezuita i misjonarz. Przebywając w Chinach od 1644 roku zainteresował się odmienną od europejskiej medycyną chińską, farmacją i ziołolecznictwem, tłumacząc tamtejsze dzieła na łacinę. Był również jednym z pierwszych zachodnich autorów prac dotyczących chińskiej medycyny, m.in. dzieła Klucz Medycyny, w którym opisał prawo równowagi elementów Ying i Yang oraz zasadę działania pięciu elementów. Pozostawił po sobie niedokończone rękopisy wielu dzieł, na których podstawie zachodni autorzy tworzyli własne prace. W dziełach Andreasa Cleyera i Wilhelma Ten Rhyne zostały zamieszczone tablice anatomiczne wykonane przez Boyma, z zaznaczonymi punktami akupunktury i meridianami.

W XIX wieku akupunkturą w Polsce interesowano się przede wszystkim na uniwersytetach. Antoni Baranowski dzięki swej pracy dotyczącej moxy uzyskał tytuł doktora medycyny na Uniwersytecie Wileńskim. Do akupunktury nawiązał również Józef Domaszewski, który w swojej pracy naukowej opisał historię akupunktury, cechy igieł, wskazania i przeciwwskazania oraz możliwe komplikacje pozabiegowe. Obie prace były jednymi z pierwszych tekstów naukowych o akupunkturze w Europie i na świecie. Jednak trudno jest odpowiedzieć na pytanie jaki stosunek do akupunktury mieli pozostali polscy lekarze w tamtym okresie. Najprawdopodobniej akupunkturę stosowało małe grono doktorów, przede wszystkim do leczenia bólów głowy, nerwobóli oraz niedowładów kończyn. Niektóre źródła podają, że podczas epidemii cholery w Warszawie (w okresie wojen napoleońskich), nieznany lekarz stosował zabiegi akupunkturowe do leczenia chorych, jednak bezskutecznie. Także dyrektor Szpitala Ewangelickiego w Warszawie Ferdynand Dworzaczek uważał akupunkturę za dobrą metodę leczenia chorób pochodzenia czynnościowego.

 

Szybki postęp i unowocześnienie medycyny zachodniej w drugiej połowie XIX wieku, drastycznie osłabiły zainteresowanie akupunkturą i tradycyjnymi thunderchild7chińskimi metodami, które nie miały odpowiednich podstaw naukowych. W Polsce powrócono do nich ponownie dopiero w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Mimo wielkich osiągnięć i ciągłego rozwoju zachodnia medycyna nie była (i nie jest) wstanie poradzić sobie z ogromną ilością przypadków, dlatego też zaczęto wracać do niekonwencjonalnych środków, w tym także do akupunktury, którą zaczęto stosować w przychodniach i szpitalach. Ogromny wkład w rozwój akupunktury w Polsce wniósł doktor Zbigniew Garnuszewski. Z jego inicjatywy powstała pierwsza w Polsce Poradnia Akupunktury oraz przeprowadzono pierwszy kurs akupunktury. W 1987 roku powstało Polskie Towarzystwo Akupunktury. Doktor Bolesław Rutkowski, jako pierwszy polski lekarz został skierowany do Chińskiej Republiki Ludowej w celu pogłębienia wiedzy na temat akupunktury. Jego prace dotyczące zastosowania chińskich metod w anestezjologii, były pierwszymi pracami naukowymi na temat akupunktury ukazującymi się w pismach naukowych w Polsce.

Obecnie gabinety akupunkturowe rozsiane są po całej Polsce, w wielu ośrodkach przeprowadza się badania dotyczące chińskich metod, akupunktura jest wykładana na uczelniach, a polscy lekarze są częstymi gośćmi na międzynarodowych konferencjach. Akupunktura w Polsce nie jest już tylko orientalną metodą zastępczą lecz coraz częściej wybiera się ją jako główny i pewny środek do usunięcia dolegliwości.

Źródła: Z. Garnuszewski, Renesans akupunktury, Warszawa 1988; H. Operacz, Leczenie akupunkturą, Warszawa 1997.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

e-book download

Przyjęcia Mława i Chełm

Cennik akupunktury - zobacz



Copyright © 2017 Medycyna tybetańska, akupunktura, ziołolecznictwo, medycyna chińska - lek. Enkhjargal Dovchin. Wszelkie prawa zastrzeżone.